Wednesday, 5 July 2017

ನಾನು.....!?

ನಾನು ಕಡಲಾಗಬೇಕಿತ್ತು
ನೋವುಗಳ ದಡಕೆಸೆದು ಶುಭ್ರವಾಗಬಹುದಿತ್ತು
ಹೊಸ ಹೊಸ ಅಲೆಯಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಬಹುದಿತ್ತು
ನನ್ನದೇ ಅಂತರಂಗವ ಮಂಥಿಸಿಕೊಂಡು ನಿರಾಳವಾಗಬಹುದಿತ್ತು.

ನಾನು ಮರವಾಗಬೇಕಿತ್ತು.
ದಿನ ದಿನವೂ ಹಸಿರ ಕನಸ ಚಿಗುರಿಸಬಹುದಿತ್ತು
ಕಳೆದ ನೋವುಗಳ ಎಲೆಗಳಾಗಿ ಉದುರಿಸಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು.
ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದೂ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸ್ಪಂದಿಸದೇ ನಿಂತುಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಓದುವ ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು.
ಇಂದಿನದನ್ನ ಇಂದಿಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.
ನಿನ್ನೆಗಳ ಹರಿದೆಸೆಯಬಹುದಿತ್ತು
ಯಾರದೋ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರವಾಗಬಹುದಿತ್ತು.

ಆದರೆ ನಾನು ಕೇವಲ ನಾನಾದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗಿನ‌ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಶರಣಾದೆ.

Thursday, 6 April 2017

ಅಂಕದ ಪ್ರೇರಕನಿಗೆ.......

ಬದುಕೆಂಬೋ ನಾಟಕದ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜಾರಿದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಕ. ಒಂದೆರಡು ಅಂಕ ಮುಗಿದರೆ ಮುಗಿಯುವ ನಾಟಕವಲ್ಲ ಇದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಬದುಕಿನಾಟ. ಒಂದು ಅಂಕ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಕಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಬೇಕು. ಅದೇ  ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳೇ ಎಲ್ಲೊ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಹೊಸ ಪಾತ್ರಗಳು ಬಂದೀತು ಆದರೆ ಆಡುವ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮುಖವಾಡಗಳು ಎಲ್ಲರದ್ದು ಒಂದೇ ನನ್ನನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು.

ಹೇಳಿದ್ದೆ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳಿದರೂ, ಅದೇ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಎದುರುಗಡೆ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಬೇಸರ ಬಂತೆಂದು ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಬಹುಮಾನವನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವ ಒಂಥರ  ವಿಮರ್ಶಕ, ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೂ ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರಶಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಈ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ  ಈ ಮುಂದಿನ ಅಂಕ ಕೂಡ. ನಾ ಬಣ್ಣದ ಮೋಡಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ನಿಂಗೆ ಯಾವ ಬಣ್ಣದ  ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ ನೀನು ಹೀಗೇ ಚಂದ ಎಂದು ಆಗೆಲ್ಲ ನಾ ವಾದಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಣ್ಣಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತೀಯಲ್ಲ ನಾಟಕವೂ ಬೇಡ ಎಂದುಬಿಡು ಎಂದು. ಅದಕ್ಕವ ನಗುತ್ತಾ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಾಟಕವೆಂದರೆ ಬರಿಯ ಸುಳ್ಳು ಎಂತಲೇ ಅಲ್ಲ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೂ ಮುಖಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಮುಖಕ್ಕೂ ಹತ್ತಾರು ಭಾವಗಳಿವೆ. ಎಲ್ಲೋ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇಳಿದ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯ  ಪ್ರಸ್ತುತಿಯೇ ನಾಟಕ ಎಂದು. 
ಯಾರದೋ ಬಳಿ  ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೊಂದು ಭಾವ ಇರಲೇಬೇಕಲ್ಲ.

ಕಲೆಯಿಲ್ಲದ ಯಾವ ಕಲಾವಿದನೂ ರಂಗಸ್ಥಳ ಹತ್ತಲಾರ. ಹತ್ತಲು ನಾನೂ ಬಿಡಲಾರೆ ಎಂದು ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ ನನ್ನೊಳಗಿನ‌ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ. ನಾನು ಅವನನ್ನ ನಂಬುತ್ತೇನೆ ನನ್ನೋಳಗಿನ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನೇ ನನ್ನ ನಿಜ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ. ಅವನಿಲ್ಲದೇ ಯಾವ ನಾಟಕವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನೊಬ್ಬ ಸಂತೃಪ್ತನಾದರೆ ಸಾಕು ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಅಂಕಗಳ ಎಳೆಯಬಹುದು. ಅದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಬೇಕಾದ ಹೊಸ ಹುರುಪು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟೀತು.

ನನ್ನೊಳಗೇ ಇದ್ದೂ ನಂಗೆ ಪ್ರತಿ  ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಅಪರಿಚಿತನಾಗುತ್ತಾ, ಅರಿತಷ್ಟೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯನಾಗುತ್ತಾ , ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಮರ್ಶಕನಾಗಿ ತಪ್ಪುಗಳ ತಿದ್ದುತ್ತಾ ನನ್ನ ನಿಜ ಸತ್ವವನ್ನು ಪರದೆ ಕಟ್ಟದ ಬದುಕೆಂಬೋ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಲು ಸದಾ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ನನ್ನ ಕಳಚಿದ ಮತ್ತು ಬರಲಿರುವ ಅಂಕಗಳು ಸಮರ್ಪಣೆ.

Wednesday, 11 January 2017

ಹೊಸ ಪಥದ ಜಾಡು....

ಏನೆಲ್ಲಾ ಇದೆ ಈ ಬದುಕಿನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಅದೆಂತಹ ಹುಚ್ಚು ನಗು ಮತ್ತು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಅಳು. ಬದುಕಿನ ಹಸಿವ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಬಂಧಗಳು, ಬಂಧನವಾಗುವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕೈಗೆಟುಕದ ಕನಸಿನಂಥ ಆಸೆಗಳು.

ಮನಸೇ,
ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಯ್ತು ಮಾತಾಗದೇ, ಎದೆ ಬಿರಿಯೆ ನಗುವಾಗದೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಬದುಕಿನ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಕು, ಸಿಗುವ ಚಿಕ್ಕ -ಪುಟ್ಟ ನೋವು - ನಲಿವುಗಳನ್ನ ನನ್ನೊಳಗೆ ಹರಿಯಬಿಡಬೇಕು. ನಿಜ, ನಡೆಯುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕರೆ ದಾಟಬಹುದು ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಬಹುದು ಆದರೆ ಒಲವ ಹೂಗಳು‌ ಸಿಕ್ಕರೆ ನೋಡದೆ ದಾಟುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಕಲ್ಲನ್ನ ಕಿತ್ತಷ್ಟು ಸುಲಭವೂ ಅಲ್ಲ ಒಲವ ಹೂವ ಕಿತ್ತೆಸೆಯುವುದು‌. ಹಾಗಂತ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೂವುಗಳನ್ನ ಜೊಪಾನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಬದುಕೆಂದರೆ ದೇವರಂತಲ್ಲವ; ಕರಗದ ಕಲ್ಲಿನ ಅಡಿ ಮುಡಿಯೆಲ್ಲ ಹೂವೇ ಹೂವು.

ಬದುಕಿಗೆ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಂಧಗಳಿಗೂ.. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಬಂಧಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರೇಮವೇ ಆಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಕಾಮದಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂದ್ಯಾವ ನಿಯಮಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹವು ಸದಾಕಾಲ ಸ್ನೇಹವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬಹುದು. ಯಾರದೋ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬದುಕ ನೋಡುವ ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯಗಳಿಲ್ಲ. ಬದುಕು ನಿನ್ನದು ಎಂದಾದ ಮೇಲೆ ಭಾವಗಳು ನಿನ್ನದೊಂದೆ ಆಗಬೇಕು. ಯಾರನ್ನೋ ನಂಬಿಸುವ, ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅಗತ್ಯಗಳಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನನ್ನ ಯಾರೋ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ನಂಬಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ನೀ ನಂಬಬೇಕು ನಿನ್ನ ನೀ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ಬದುಕ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಿನ್ನೊಡನಿರುವವಳು ನೀ ಮಾತ್ರ. ಏನನ್ನ ಪಡೆದುಕೊಂಡರೂ- ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಅದು ನಿನ್ನ ಪಾಲು ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ನೋವಿಗೂ- ನಲಿವಿಗೂ ಯಾರೂ ಪಾಲುದಾರರಿಲ್ಲ. ಹೋರಾಟವನ್ನು  ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ. ನಿನ್ನದೇ ಮನಸಿಗೂ ಸೊಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದ ಕಲಿಸಬೇಡ. ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಗೆಲುವು ಮರೆಯಾದಂತೆ.

ಆದರೂ ಈಗೀಗ ಚಲನೆಯೆಲ್ಲೋ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮೊದಲಿನ‌ ಖುಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ಪಥದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಬೇಕು. ಹೊಸದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನಗುವೊಂದನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತಾ.... ಬದುಕ ಬಯಲಾಗಿಸುವತ್ತ... ಬಯಲಾದಷ್ಟೂ ಬೆಳಕು ಸ್ವಂತ...